De mooie bergwandeling van Duje Valley trail Sotres naar Refugio Áliva weet ons al te imponeren tijdens de rit naar het startpunt. De hele omgeving van dit deel van de Picos de Europa bestaat uit ruig berglandschap, met kale rotsen en groene Alpenweiden. Wij volgen het Duje riviertje via het gehucht Invernales del Texu bergopwaarts tot een tweede gehucht van herderswoningen: Las Vegas de Sotres. Daarna klimmen we verder tot we bij een schuilhut niets dan bergweiden zien en de twee bergkammen waartussen we ingeklemd lijken. We zien uitgestrekte Alpenweiden en kunnen Refugio Áliva zien. Daar draaien wij om, maar je kunt een uur doorlopen om er te overnachten.
Vanuit Las Arenas naar Sotres
Vanuit onze fijne accommodatie in Las Arenas, een comfortabele, authentieke dorpswoning, rijden we via Poncebos naar Sotres. Ons appartement met balkon en fantastisch bergzicht is helaas niet meer te huur maar dit geweldige, authentieke appartement heeft exact dezelfde charme, luxe én een houtkachel! In Poncebos starten twee andere wandelingen die we deze week maken: de gave Bulnes hike en de beroemde Ruta del Cares wandeling.
Onze route naar Sotres voert ons door het meer noordelijke deel van de Duje Vallei
Sotres: startpunt Duje Valley trail
Dit keer rijden we verder naar boven, via Thielve naar Sotres. Vlakbij de historische, stenen boogbrug in Thielve worden we aangestaard door een kudde koeien. Zij lijken zich totaal niet bewust van hoe mooi de spectaculaire uitzichten op kale rotswanden en diepe kloven zijn. Traag herkauwend staren ze ons na, als wij de bochtige weg naar Sotres vervolgen. De Duje rivier heeft het berglandschap met ruige rotspieken hier diep uitgesleten.
We parkeren de auto midden in Sotres, vlakbij de Queseria. Ik heb gelezen dat zelfs deze grote parkeerplaats in het hoogseizoen vol kan raken, dus we zijn vroeg gekomen. Achteraf gezien hadden we rond dit tijdstip zelfs in Invernales del Texu kunnen parkeren. Nu moeten we zo’n 500 meter sterk dalen, via de asfaltweg waarlangs we gekomen zijn. Op die plek, in de haarspeldbocht vlak voor Sotres, begint de onverharde weg door de Duje Vallei, die het begin van de Duje Valley hike is. Zo’n 500 meter langs deze onverharde weg is het gehucht Invernales del Texu, met een paar plekken waar je een auto kunt parkeren. In de zomermaanden is dit alleen mogelijk als je heel vroeg komt. Het spaart je dan wel een steile kilometer uit op de heen- en eentje op de terugweg.
Invernales del Texu aan de start van de Duje Valley Trail
Eerste deel Duje Valley trail
Zodra wij die grindweg op stappen aan het begin van de Duje Vallei hebben we dus al een stukje gelopen. Omdat we flink dalen en de grindweg dat blijft doen, zijn we al snel bij Invernales del Texu. De stenen huisjes met oranje dakpannen staan er fotogeniek bij, met 360 graden bergzicht rondom. We worden ingehaald door een groep lokale hardlopers, die via het dorpje de weg aan de overkant van de rivier de berg omhoog volgen. Tot onze verrassing komt ons ook een auto achterop. Blijkbaar kun je ook gewoon een taxi nemen naar Refugio Áliva. Wel zonde, zo mis je de frisse berglucht, de bloemen en vlinders én een echt goed zicht op de ruige, kale rotsen hoog boven ons.
Na die eerste daling, blijft het pad daarna steeds geleidelijk stijgen. Op de berghelling aan de overkant zien we ineens een steenbok. Helemaal in z’n eentje scharrelt hij de helling af naar sappige grasjes. Af en toe veroorzaakt hij een kleine steenlawine. Toch bizar hoe ze zonder te vallen de hele dag over hellingen balanceren waar wij zelfs niet eens zouden kunnen staan!
We zien zomaar een steenbok op de Duje Valley Trail
Naar Las Vegas de Sotres
Verderop wordt het dal smaller en komen de kale rotswanden dichter bij ons. Eén enkele, eenzame wandelaar komt ons met haar hond tegemoet. Een zijpaadje leidt door het gras naar het stroompje dat de Duje rivier hier is. Het kabbelende water lijkt zo lieflijk en de grote rotsblokken die hier ooit naar beneden kwamen, liggen verspreid door dit mooie stukje natuur. Ondanks dat we weinig bloemen zien, fladderen vlinders af en aan. Dit is een perfect plekje voor onze meegebrachte picknicklunch.
Terwijl onze jongste het eigenlijk wel mooi geweest vindt, zijn we toch alle vier nieuwsgierig wat deze bergwandeling nog meer gaat brengen. We volgen het grindpad dus verder omhoog. Een paar bochten later zien we in de verte opnieuw een verzameling eenvoudige, stenen huizen. Vlak voor deze herdersnederzetting stroomt de Duje over het pad en zien we vlinders vrolijk fladderen rond een bron. Een enorme herdershond komt ons tegemoet en slobbert wat van het water van de bron. Hij besluit een eindje met ons mee te lopen. Op één enkele herder na lijkt Las Vegas de Sotres verder verlaten. We zien een schaapskraal die duidelijk nog in gebruik is. Waarschijnlijk grazen de schapen ergens in de omgeving.
Las Vegas de Sotres
Van Las Vegas de Sotres naar Refugio Áliva
Als we ook dít dorpje achter ons laten, wordt het dal ruiger. Rotsblokken om ons heen zijn groter, de weg klimt steiler. Las Vegas de Sotres verdwijnt al snel achter ons in de diepte. Steeds als we dénken dat het pad haar hoogste punt bereikt, is er weer een bocht met een schuine helling. We passeren een schuilhut en zien in de verte ook Refugio Áliva. Onze jongste dochter is een paar bochten eerder al afgehaakt en neergeploft op een rots: “Ik blijf hier zitten!” Ze weet dat we toch wel terugkomen. Inderdaad keren wij om, na nog één blik op de Alpenweiden en koeien verderop. De terugweg is super relaxt, alsmaar bergafwaarts.
Wie verder loopt naar Refugio Áliva kan daar een hapje eten of zelfs blijven slapen, vóór de terugweg. Van daaruit kun je ook naar de Fuente De kabelbaan lopen. Of doe deze route andersom en loop bergafwaarts!
Verder richting Refugio Áliva en weer terug naar beneden
Terug naar Sotres
Dan ineens vraagt de oudste zich af waar haar rugzak gebleven is. In een kleine camerarugzak hebben we het drinkwater voor vandaag gedaan en zij droeg die. Al gauw komen we tot de conclusie dat de tas bij de bron is blijven staan in Las Vegas de Sotres. We zetten er dus flink de pas in bij de afdaling, in de hoop de tas nog daar aan te treffen. Ergens vlak voor we het gehucht weer in ’t oog krijgen, zien we een personenauto tevergeefse pogingen doen om het bergpad omhoog te rijden. Eén van de mannen blijkt onze tas meegenomen te hebben. Hoe fijn!
De route verder naar beneden is ronduit genieten: van de zon, de berglandschappen en de relaxte wandelroute. De Duje Valley Trail is wat ons betreft één van de fijnste wandelingen in de Picos de Europa. Ook met kinderen kun je deze heel prima lopen. Er zijn geen steile afgronden en ondanks dat het pad flink stijgt, is de klim echt goed te doen. Er zijn overal mogelijkheden voor een picknick of om even van het pad af te dwalen. Heerlijk!
Reis verder in Wandelen:
