Onze Ruta del Cares wandeling heb ik vooraf goed gepland. Toch heeft dé wandeling in de Picos de Europa nog verrassingen voor ons. Wij lopen de indrukwekkende Ruta del Cares hike met onze kinderen van 11 en 13. Daarom twijfel ik tot het laatste moment om het tóch anders te doen. Is die Ruta del Cares wel haalbaar op één dag, heen en terug? Het is toch 25 kilometer in totaal die je loopt, in het meest gunstige geval. Zelf zijn wij ook geen doorgewinterde wandelaars. Toch is ’t ons gelukt en nog vrij makkelijk eigenlijk ook. Ik deel al mijn tips om ook jouw hike op de Ruta del Cares tot een geweldige ervaring te maken.
Ruta del Cares heen en terug op één dag, of niet?
De Ruta del Cares is begin vorige eeuw gebouwd naast een waterkanaal dat voor de watertoevoer van een waterkrachtcentrale diende. Het spectaculaire pad is gedeeltelijk uit de steile, hoge rotswanden gehouwen en gaat over bruggen en door tientallen kleine tunnels, over en naast de Cares rivier. De hike voert dwars door een hoge bergketen met beperkte toegangswegen. De wandeling van start tot eind, is iets meer dan elf kilometer. Een taxi van het eind van de wandeling terug naar je startpunt, aan welke kant je ook begint, gaat om de volledige bergketen heen. Die rit duurt daardoor twee uur en is echt duur. Je bent daardoor bijna verplicht om heen en terug te lopen.
Wij lopen de Ruta del Cares met onze kinderen van 11 en 13
Ik heb overwogen om heen te lopen en aan de andere kant te overnachten. Dan de volgende dag pas terug te lopen. Dit vond ik alleen nogal onpraktisch, omdat je dan je bagage in de auto moet achterlaten, óf voor één nacht twee accommodaties betaalt. Dan heb ik ook nog bedacht om de helft te lopen en een paar dagen later te verhuizen naar de andere kant van de kloof en de andere helft te lopen. Uiteindelijk ben ik blij dat we dat niet gedaan hebben. Dat was toch een heel andere ervaring geweest dan de volledige wandeling in één keer te zien en doen.
Ruta del Cares vanuit Poncebos of Caín de Valdeón
De Ruta del Cares is tussen Poncebos en Caín de Valdeón. In de zomermaanden barsten beide dorpen dagelijks uit hun voegen. Met name naar Caín de Valdeón is de toegangsweg smal, bochtig en niet op grote stromen auto’s en mensen berekend. Dat laatste geldt ook voor het aantal parkeerplaatsen en overnachtingsmogelijkheden. Zowel in Poncebos als Caín de Valdeón is overnachten met een heel gezin duur en de opties zijn beperkt.
Verblijf in Las Arenas (links), Poncebos of Caín (rechts) als je de Ruta del Cares loopt
Poncebos heeft als voordeel dat het vlakbij Las Arenas ligt. Dit is een iets groter stadje, waar veel meer toeristische accommodaties en voorzieningen zijn. In de ochtend rijd je dan in tien minuten naar Poncebos. Voor ons is dit uiteindelijk de doorslaggevende factor om de Ruta del Cares vanuit Poncebos te lopen. Kom je vóór acht uur, dan is de kans heel groot dat de weg naar de start van de Ruta del Cares (en de Bulnes hike) nog open is. Langs die weg kun je aan de zijkant parkeren. Deze weg is een kilometer lang.
Kom zo vroeg mogelijk
Hoe vroeger je komt, hoe hoger op de berg je kunt staan. Rond negen uur is deze weg in juli en augustus volledig vol en wordt die afgesloten. Kort daarna is ook de kleine officiële parkeerplaats vol. De toegangsweg naar Poncebos wordt dan ook gebruikt om langs te parkeren. Ben je er na tien uur, dan sta je gegarandeerd een heel eind voor het dorp in één van de natuurlijke haventjes, óf je moet zelfs op de tweede, grotere officiële parkeerplaats staan. Die is twee kilometer vóór Poncebos. Je ziet: de Ruta del Cares heeft zo een variabele lengte. Wij zagen mensen kilometers extra lopen door het parkeerprobleem.
bruggen en tunnels op de Ruta del Cares
Met de bus naar Poncebos en terug naar Las Arenas
Zijn alle parkeerplaatsen vol, heb je geen auto óf zie je de stress van een plek zoeken niet zitten? Dan is er ook een bus van Las Arenas naar Poncebos. De bushalte is bij de parkeerplaats IN Poncebos. Ook vanaf daar loop je dus nog die weg van een kilometer naar de start van de echte route. Start ook als je met de bus gaat zo vroeg mogelijk, dan ben je de grootste drukte voor en kun je in Caín de Valdeón wat langer uitrusten.
De eerste bus vertrekt om 8.15 uur in Las Arenas. Voor ons dé reden om niet met de bus te gaan: we vonden het lastig om vooraf in te schatten hoe laat we weer terug zouden zijn in Poncebos. Door de zomerdrukte kun je het beste vooraf online bustickets te reserveren. Kaartjes IN de bus zijn alleen nog te koop op de dag zelf als die niet zijn uitverkocht. Het kan dus zijn dat de laatste bus zonder jou vertrekt. Er zijn overigens wel taxi’s die je dan nog kunt nemen.
Wij starten de Ruta del Cares vanuit Poncebos met eigen auto
Afhankelijk van je starttijd, drukte én je keus om wel of niet met de bus te gaan varieert dus je totale afstand van de Ruta del Cares. Als je wél overnacht voor je terugloopt, heb je bovendien maar de helft van de kilometers op een dag.
Nog een reden om de Ruta del Cares in Poncebos te beginnen
Wij zien alleen maar voordelen van beginnen in Poncebos. Het pad is vrijwel helemaal vlak, behalve aan de Poncebos-kant van de route . Je begint dan met een half uurtje klimmen en tien minuten dalen, tot je de juiste hoogte van het pad hebt bereikt. Daarna loop je vrijwel helemaal vlak tot Caín de Valdeón. Je hebt dan de klim als je nog fit bent en op de terugweg heb je aan het eind een kortere klim en daarna hoef je alleen maar te dalen.
Eigenlijk volg je alsmaar het kanaal (op de onderste foto zichtbaar)
Door in Poncebos te beginnen heb je in de ochtend de zon in de rug. Ik vind zelf de uitzichten in de bergen zoveel mooier als je ongeveer met de zon meekijkt. Tegen de zon in wordt alles zwart en donker, ook op foto’s. In de middag is de zon gedraaid en heb je opnieuw de zon niet recht van voor. De Ruta del Cares ziet er vanaf de andere kant weer heel anders uit. Ik maakte dus ook op de terugweg weer veel te veel foto’s! 😉
Start van onze Ruta del Cares
Een dag eerder hebben wij de hike naar Bulnes gedaan. Toen hebben we gezien dat het een flink voordeel is om vroeg te komen en vooraan te kunnen parkeren. We zijn dus om 7 uur opgestaan, ontbijt in de auto en net na 7.30 uur zijn we in Poncebos. We kunnen doorrijden tot ongeveer honderd meter voor de start van de Ruta del Cares. Perfect, want dit bespaart ons een boel extra lopen. We draaien de auto nu we nog niet helemaal ingeparkeerd staan. Met ons ontbijt en drie liter water in de tas beginnen we aan de klim. Die gaat steeds een bochtje om, ondertussen steeds mooiere uitzichten gevend op het dal met de Cares rivier.
Een vroege start van de Ruta del Cares met de zon die boven de bergen uitpiept
Als we de ruïnes van een gehucht naderen worden we vergezeld door geiten. Na het gehucht klimmen we nog een minuut of tien verder tot we het hoogste punt bereiken. Op de rand van de kloof eten we ons ontbijt en drinken we de eerste liter water. Ondertussen genieten we van het uitzicht over het lagere deel van de route. We kunnen het pad een heel eind de kloof door zien gaan. Na onze pauze is ’t alleen nog bergaf en vlak. Fijn, nu ’t warmer wordt. Het wordt vanmiddag ongeveer 28 graden, maar we vinden het nu nog prima te doen zo, met de zon in de rug. Bovendien lopen we grote delen in de schaduw, omdat de zon nog half achter onze eigen bergrug schuil gaat.
Lekker doorstappen
Al snel lopen we nu ook door het deel van de wandeling die is uitgehakt uit de rotswand. Wat een gaaf gezicht en wat een werk is dit ooit geweest om aan te leggen. We zien steeds het kanaal waarvoor de Ruta del Cares er eigenlijk is naast of onder ons. Zodra ik even achter blijf om wat foto’s te maken zie ik pas hoe groots het landschap is. De rest van het gezin verandert in een mum van tijd in drie kleine streepjes, tegen de kale, grijze rotsen. Hier en daar groeit een dappere boom op de schuine hellingen. Soms hebben we zicht op de Cares rivier in de diepte. Dan weer volgt het pad de bergwand van de rivier vandaan. In bochten lopen we steeds dichter naar Caín, tot we door de eerste, korte tunnel lopen.
Die drie kleine stipjes rechtsboven.. dat zijn mijn helden
Hoe dichter we Caín naderen, hoe ruiger, puntiger en smaller de canyon wordt. Het pad is dieper uitgehakt, er zijn meer tunnels en zelfs bruggen. Op een kilometer of twee voor Caín is er een plek waar water naar beneden komt. We zien veel mensen hun flessen vullen, maar wij weten niet zeker of dit wel veilig drinkwater is. Ons waterfilter zijn we helaas thuis vergeten! We hebben gelukkig nog meer dan een liter over. Vanaf de eerste klim heeft ons de Ruta del Cares niet heel veel vocht gekost. Onze jongste huppelt vrolijk verder op haar sandalen. Haar wandelschoenen waren voor vertrek ineens te klein, dus hadden we gauw wat anders gescoord op Marktplaats. Die vindt ze na onze eerdre wandelingen in de Picos de Europa alleen tóch te klein.
Aankomst en uitrusten in Caín de Valdeón
De laatste paarhonderd meter van de wandeling bestaan uit vrijwel alleen maar tunnels. We zijn de Cares rivier nu dicht genaderd. Daar waar de laatste tunnel ons uitspuugt stroomt de rivier breeduit het dal van Caín in. Niet veel later zien we langs het pad picknickbankjes en de eerste terrasjes en restaurantjes. Op het terras links mag je je eigen lunch opeten als je wat te drinken bestelt. Goed plan! Zo houden we nog een liter water over voor de terugweg. In de kleine supermarkt kopen we nog anderhalve liter extra. Ons waterfilter was hier echt top geweest.
Het is heerlijk bijkomen in Caín de Valdeón
Caín de Valdeón bestaat grotendeels uit restaurants, souvenirwinkels en kleinschalige accommodatie. In één van die winkels vinden wij hoge wandelschoenen voor onze jongste dochter die perfect zitten. Waarschijnlijk super-Chinese kwaliteit, gezien de erg vriendelijke prijs, maar volgens haar zitten ze heerlijk. Een blij kind loopt rond door Caín, met die typische sfeer van een bergdorpje. De huizen én de kerk zijn gemaakt van dezelfde steen als in dit hele dal. Verschillende zijstroompjes van de Cares komen in smalle stroompjes bijeen. Het dorp heeft haar eigen waterval, een schilderachtig plekje om even de voeten in het water te steken. Wij liggen ernaast nog even in ’t gras met een ijsje, vóór we aan de terugweg beginnen.
De terugweg, inclusief groot oeps-moment
Volgens onze jongste wandelaar zijn de bergschoenen helemaal geweldig en vol goede moed beginnen we samen aan de terugweg. De zon is gedraaid. We hebben ‘m schuin van achter nu. Zo ziet alles er anders en ook weer heel mooi uit, maar dan in omgekeerde volgorde. Sommige medewandelaars hebben iets te veel biertjes gedronken in Caín. Die maken de Ruta del Cares op de terugweg nauwelijks mee. Niet erg slim, op deze smalle paden van soms maar een meter breed.
We verlaten Caín de Valdeón zoals we gekomen zijn: door een serie donkere tunnels
Ondanks nieuwe fotosessies vlotten we écht. Al snel zien we de groene bruggen aan het einde van het deel met de grillige rotsformaties opdoemen. Daar vullen ook mensen hun drinkflessen weer bij… én bedenkt onze oudste ineens dat ze háár rugzak met het grootste deel van onze watervoorraad in het gras heeft laten liggen. Net als gisteren, tijdens de wandeling in Sotres, waar ze hem vergat naast een waterbron. Toen moesten we nog aan de terugweg beginnen en kwamen we vanzelf de lieve mensen tegen die ‘m hadden meegenomen. Nu moet ze twee kilometer terug. En weer deze kant op. We besluiten dat ik met de jongste doorloop en zij met Peter omkeert om de tas te halen.
In Spanje is er lang niet op alle plekken Wifi- of telefoonsignaal. In vrijwel de hele Ruta del Cares is je telefoon nutteloos, behalve om foto’s en filmpjes te maken.
Bij de eerste brug lopen er nog twee, bij de volgende brug steekt er één alleen over
De laatste loodjes
Om de andere twee de kans te geven om ons misschien weer in te halen, lopen wij gestaag door en plannen we nog een snackpauze in. Net op het moment dat wij een grote lus hebben gelopen en aan de voorkant bij de rivier het pad nog een stuk terug kunnen kijken denken wij twee bekende stipjes te zien. Als mijn “Mignons, tonight we steal the moon!” wordt beantwoord, weten we het zeker: er hebben er twee ongelooflijk snel gelopen! Tien minuten later zijn ze er weer, met tas. In de verte zien we hoe de Ruta del Cares zich langzaam steeds iets verder langs de berg omhoog slingert, tot die echte klim.
Die klim die vanochtend een afdaling was van tien minuten, maar die er bij 28 graden toch best pittig uit begint te zien. Als we dichterbij komen zien we er wel een beetje tegenop. Voor onze oudste beginnen de extra kilometers ook te wegen. Maar we doen ’t. Natuurlijk doen we ’t. En net als andere families, met iets oudere kinderen, beginnen de meiden te zingen. We voelen onze voetjes wel, als we aan die laatste afdaling beginnen, maar zo erg als sommigen beweren is ’t zeker niet. En één van de geiten van vanochtend komt ons vrolijk begroeten. Dat helpt. Of eigenlijk komt hij gewoon bij iedereen het zoute zweet van de blote benen likken, haha. Hilarisch!
Samen weer verder naar de likkende geit en dan ’t alleszeggende gebaar rechtsonder!
Laatste tips Ruta del Cares
De belangrijkste tip voor iedereen die de Ruta del Cares loopt: vergeet je tas niet. Nooit! Of iets anders. Het is ver teruglopen. En neem je waterfilter mee, als je dat hebt. Dan kun je langs de route nog even veilig je filter vullen.
Kom vroeg en met voldoende water, goede schoenen en snacks voor onderweg. Er zijn geen faciliteiten langs de route.
Onderweg geen faciliteiten, dus plan goed!
Overnacht in Las Arenas: op tien minuten afstand heb je volop winkels, restaurants en alles wat je nodig hebt. Het is een charmant dorpje van waaruit je de Picos de Europa kunt verkennen. Je hoeft dus niet steeds te verhuizen. Ons appartement met balkon en fantastisch bergzicht is helaas niet meer te huur maar dit geweldige, authentieke appartement heeft exact dezelfde charme, luxe én een houtkachel!
Wil je de Ruta del Cares met kinderen lopen? Kan! Zeker als ze goede wandelaars zijn. Die van ons liepen al vroeg flinke stukken op reis, zoals op Santo Antao in Kaapverdië. Houden je kinderen echt niet van wandelen, dan zou ik er niet aan beginnen. Het is echt een flinke tippel. Met kinderen vanaf een jaar of tien is ’t op één dag heen en terug te doen. Jonger hebben we ze niet gezien. Nou, één familie.. maar die keerden halverwege om. De prachtige bergwandeling Duje Valley Trail van Sotres naar Áliva is geschikter met jongere kinderen.
Reis verder in Wandelen:
